PaxX Ardennenproef dag 1

Vroeg op!

Zaterdagmorgen, normaal schrik ik wakker van de wekker. Nu om s’morgens kwart voor 6 word ik uit mijzelf wakker, een kwartier voor de wekker ! cote_de_la_Redoute

Ik word ook anders wakker ; normaal wil ik nog een keer snoozen. Nu kijk ik om me heen en vraag me af: Is het vandaag dan echt zover? Op het moment dat ik daar aan denk, voel ik een lichte spanning door mijn lichaam heen gaan.

Vuurdoop?

Vandaag vindt voor mij een vuurdoop plaats: niet met water maar op de fiets.

Als beginnend wielrenner ben ik namelijk nog nooit in de Ardennen geweest en omdat ik pas kort lid ben van Paxx heb ik de meeste van mijn fietsvrienden nog niet anders gesproken dan via de whats- app. Nieuwsgierig om wat er vandaag gaat gebeuren, stap ik uit bed.

Mijn spullen heb ik al klaar staan en loop naar de auto.

Ik heb een busje kunnen regelen en heb met mijn PaxX broeders Peter en Arjan afgesproken dat ik ze op zou halen om naar het zuiden te vertrekken.

Bij hen aangekomen,  merk ik ook dat ze van goede moed zijn om een lekker stukje te gaan fietsen.

Op weg naar het grote onbekende

We laden de fietsen in en gaan op weg, naar de Ardennen.

Onderweg praten we wat en komen er al snel achter dat het voor ons alle drie een bijzondere dag gaat worden. We hebben de meeste leden van Paxx namelijk nog niet echt gesproken….

En ik maar denken dat ik de enige was.

Na bijna 3 uur afzien en een lekkere bak koffie onderweg; zijn we dan eindelijk op plaats van bestemming.

Op locatie

Waar Arjan opmerkt dat er weinig vlak (rustig warm rijden?) bij zit. De camping ligt in een dal wat er voor mij uitziet als een dal met hellingen als meer dan 30 % (dit heb je al snel als je de Amerongse berg een aardige berg vind om tegen aan te fietsen).

Het huisje hebben we snel gevonden en maken kennis met de rest van onze Paxx broeders.

Waar Henk meteen de taak als oudste op zich neemt om ons 9 man te voorzien van een lekkere bak koffie en appelgebak.  Dit smaakte uitstekend en een goed uur zitten we in ons fietstenue op de fiets. De route was bepaald en we stappen rond kwart over 11 op de fiets.

Het echte werk!

Bij het verlaten van de camping beklimmen we meteen al de steile kuitenbijters, voor mijn gevoel

30% (echt hoor) omhoog. Eenmaal boven beginnen we aan de eerste afdaling.

Al snel had ik door dat ik hier veel beter in ben dan klimmen en zo bevond ik me zowaar al snel in de kop van ons kleine peloton.

Al snel kwamen we bij de start van onze route.  Na een km of 6 reden we in een prachtig dal op een grote weg vals plat omhoog. Zo voelde dat in mijn benen en uit de groep werd bevestigd dat het 2 tot 3 % omhoog liep. Na een paar km omhoog fietsen wordt besloten dat ieder voor zich gaat en ik kan goed meekomen met de mannen vooraan. Na nog een paar km blijkt dat het tempo mij net te hoog ligt en laat het kopgroepje gaan. Ik kom lekker in mijn ritme en begin ook wat van de natuur te zien.

Eigenlijk is het supermooi hier, alleen vraag ik me bij elke bocht af of we nou dan eindelijk boven zijn. Na wat later blijkt 15 km vals plat omhoog fietsen, bereiken we de top.

We eten en drinken wat en wachten tot we compleet zijn. Daarna beginnen we met dalen, dit gaat niet erg stijl naar beneden, maar stiekem bereid ik me vast voor op weer een klim. Maar deze komt helemaal niet, na een km of 20 naar beneden te hebben gefietst, vragen we ons af hoe het mogelijk is dat we zo vlak kunnen fietsen in de Ardennen. Al snel worden er plannen gesmeed om toch wat stevige beklimmen te gaan doen.  Helaas begint het te regenen en gaan we op zoek naar een  plekje om te schuilen. We vinden en plek waar we, smachtend naar wat eten,  alleen wat drinken kunnen krijgen. De bidons worden gevuld, de blazen geleegd, we drinken de chocola en de cola op en stappen weer op de fiets.

Huig leidt de troepen naar de slachtbank

Huig gaat voorop en roept is over redoek ofzo, het zegt mij zo niks en fiets maar met de groep mee.

Onder het fietsen begrijp ik wat de bedoeling is, we gaan La Redoute beklimmen.maxresdefault

Fanatiek als dat ik ben, fiets ik op een redelijk tempo door, het eerste stuk valt mij alles mee.

Totdat ik opkijk en zie hoe de rest van de PaxX broeders voor mij, krom over het stuur,  proberen naar boven te tijgeren. Het duurt geen minuut of ik ben ook aan de beurt. Ik ga op de pedalen staan en merk meteen dat dit een strijd is tussen mens en natuur. Zonder er verder bij na te denken kijk ik omhoog en ja daar staat iemand. Zal ik dan bijna boven zijn?

IMG_0619

Met de laatste krachten die op dat moment in mijn benen zitten kruip ik omhoog.En zie tot mijn opluchting dat het iets vlakker word. Helaas zie ik ook dat het niet de PaxX  broeders zijn die op mij wachten maar een wildvreemde Vlaminger. Ik besluit te stoppen, even wat te drinken, en het laatste stuk te volbrengen. Eenmaal boven voel ik me een echte overwinnaar.

Snel een foto maken op de top, zie ik dat ik mijn Strava vergeten ben aan te zetten. Het pittigste stukje van de dag heb ik gewoon niet op mijn Strava staan! (ook weer een reden om terug te gaan en een tijd neer te zetten ;-))

En weer door

Al snel blijkt dat het vals platte plaats maakt voor het betere klimwerk.  En ik voel dat ik steeds beter in mijn IMG_0617ritme kom. Op de klim zie ik de blauwe (astana)  broeders bij me weg fietsen. En ik voel me een klein moment net als Dumoulin. Gelukkig wachten bij ons de blauwe  broeders wel en hoef ik niet als een gek af te dalen om te proberen er bij te komen.

Dit een aantal keer herhaald te hebben voel ik bij 85 km later lichte kramp in mijn kuit komen en besluit ik om de klimmen nu echt rustig aan te doen.

Elke keer als we omhoog rijden geniet ik van de natuur, het fietsen, het niet kraken van mijn fiets, het besef dat ik nog geen zadelpijn heb, de wetenschap dat ik gezegend ben dat ik zo een dag kan genieten.  Heerlijk!

IMG_0625

Terug op het honk

Ondertussen zijn we weer bijna bij het huisje en merk ik aan de rest dat de benen ook wat zwaarder beginnen te worden. Ik probeer nog een saganetje de berg op, maar mijn voorwiel komt maar 4 cm los van de grond.

Het is klaar: over en uit.

In het huisje genieten we van een bak koffie, water, een biertje, zoutjes en de niet te vergeten douche. Nadat alle 9 leden zich weer fris en fruitig voelen,  gaan we uit eten voor op de camping. Het smaakt ons uitstekend.  Er worden een hoop flauwe grappen gemaakt en zo wordt er smakelijk gelachen. (Daar is Jossin zelf het lichtend voorbeeld van: TT)

Ook spreken we af dat we dit echt vaker moeten doen.

Huiswaarts

Arjan, Peter en ik maken ons klaar voor de reis terug en de rest maakt zich klaar om terug te gaan naar het huisje om zondag weer een ritje te maken.

Na een lange terugreis doe ik om half half 1 het lampje naast mijn bed uit.

En schrik de volgende dag wakker……….

Niet van de wekker , maar van mijn dochtertje  en vrouw die een lekker ontbijt voor me klaar hebben staan.

Tot de volgende keer en een zegenrijke groet .

Jossin V