Verslag PaxX Ardennen weekend dag 2

PaxX-Ardennenweekend 2016, 10-11 september – Impressie van zondag 11 september

Voor mij begint de zondag al op zaterdagavond,
als ik om kwart voor 11 ’s avonds aankom en ik meteen goed verzorgd wordt met een natje en een droogje door onze zorgzame nestor Henk. Niet veel later is het stil in beide huisjes.

Ontbijt

Zondagochtend worden 9 mannen,
de één nog jonger dan de ander, verkwikt wakker in de heilzame stilte van de beboste Ardennen. Dat de één wat meer verkwikt is dan de ander wordt aan de ontbijttafel snel duidelijk. Maar dat neemt niet weg dat we in grote eensgezindheid flink stapelen ter voorbereiding op de rit van deze dag.

Bijbelstudie

Niet veel later, met een verse bak koffie in de hand, mogen we een andere Eensgezindheid ervaren, die van het huisgezin Gods, om het maar’s ietwat traditioneel uit te drukken. In twee groepjes verdiepen we ons ruim een uur in het keerpunt van het leven van Zacheüs.
Een verhaal dat zo overbekend is, dat het even tijd kost de bijzonderheden weer scherp te krijgen. Wat een macht heeft het woord van Jezus, hoe bijzonder dat Hij zo de tijd neemt voor één mens, een mens die door anderen verguisd wordt. Buiten op het terras van de huisjes hebben we mooie gesprekken. Bijzonder hoe je als relatieve vreemden – verschillende van ons hebben elkaar nooit eerder gezien – zo met diepgang met elkaar in gesprek kunt zijn!

PaxX Belgie

Voor Martien en Arjan vd B was deze zondag ondertussen zo vroeg begonnen dat ze inmiddels ook hun fietsen bij ons gebracht hebben. Dan zou je denken dat niets ons meer in de weg staat om Strava aan te zetten en de gps-route te starten, Maar nee, onze Belgische ploegleider Tony en zoon Michael zijn er nog niet. Gelukkig zijn ze toch gearriveerd tegen de tijd dat iedereen de bandjes op druk heeft en de flessen en shirtzakken gevuld zijn met persoonlijke doping.

Met 11 man vallen we het Ardense land aan, begeleid door Tony in de PaxX-ploegleiderswagen en door fotograaf Herbert die ons regelmatig voorbijsnelt in zijn auto om ons vanuit allerlei posities in megabytes te vereeuwigen.

En nu fietsen!

We zijn begonnen; Tijd voor strijd!

Iedere klim moet aangevallen worden en dat doen we met groot enthousiasme. Ieder op zijn eigen manier trouwens. Regelmatig zag ik een vlieggewicht vooruit schieten aan het begin van de klim. Net zo regelmatig kwam halverwege de klim een zwart-wit racemonster op de grote molen voorbij zoeven.

Zwoegende beulen, soepele peddelaars,
opstomende dieselaars. Strijd met elkaar (ben ik wel weer bij de eerste 5?), soms met jezelf en virtueel met andere Stravisten. Bijtrappen in de afdaling, hangen in de bochten, in een treintje stevig doorstomen op het vlak (hé, waar is de rest gebleven?) en regelmatig gezellig 2 aan 2 elkaar leren kennen en bijpraten. Kortom: alles wat onze sport zo mooi maakt!

Rust en vrede

Wat een voorrecht en luxe dat we hier in alle rust, vrede en vrijheid in een heerlijke najaarszon onze hobby kunnen uitoefenen. Met 23 graden en de zon op de benen komen zomaar ineens de beelden uit het Midden-Oosten op mijn netvlies en moet ik deze gedachte van onze ongekende weelde, even delen met de PaxXer die naast me fietst.

Na 50 km vinden we een terras dat open is. Een mooi moment om even de spieren wat rust te gunnen, de colavoorraad te plunderen en de gezelligheid te vieren. Ondertussen blijkt de waard ons goed gezind en sleept eigenhandig zijn voorraad mineraalwater naar de bar om daarmee onze bidons klaar te maken voor het 2e deel van de rit.

 

Have a break ….

Na de break moeten we het helaas stellen zonder onze beide volgwagens. Dat blijkt achteraf  maar goed ook, want de GPS leidt ons dwars door een wegopbreking die we semi-klunend als een kudde Lars van de Haar-en trotseren, langs graafmachines en springend over sleuven. Bovendien worden we getrakteerd op twee afdalingen die bedoeld bleken voor donwhillers: Steil naar beneden, tot wel 16%, met scherpe bochten, op een wegdek dat die naam niet mag dragen, het dek was namelijk vooral vaak weg.
Na 95 kilometer genieten van het fietsen, de zon en de mooie uitzichten, lijken de meeste benen het wel weer  prima te vinden dat hun taak erop zit. De koude drankjes uit de koelkast laten zich goed smaken, net als de zoute versnaperingen. De aangerukte koffie doet het ook goed bij de overheerlijke zelfgemaakt appeltaart. Hulde aan onze cateraars!

Als iedereen weer in de kleren is, mogen we nog even blijven. Er staat namelijk een bijzonder smakelijke pastamaaltijd voor ons klaar, die we onder begeleiding van sterke verhalen gulzig verorberen.

Afsluiting

We sluiten een prachtige dag af met een korte bezinning. Een mooie afsluiting, maar dat er vandaag stevige fysieke inspanningen zijn geleverd is wel duidelijk. Dit geestelijke moment is niet de meest bruisende van dit weekend.

Tevreden en voldaan zien we één voor één de auto’s vertrekken, steeds met een welgemeende wens om volgend jaar op herhaling te komen. Wij vertrekken als laatste en arriveren om half elf weer bij onze gezinnen in Barneveld.

Ga jij volgend jaar ook mee?